درمان درد لگن و واژن

درد لگن می‌تواند ناشی از آندومتریوز، فیبروم رحم، کیست تخمدان، بیماری التهابی لگن، آدنومیوز، سیستیت بینابینی، یا مشکلات اسکلتی-عضلانی باشد. عوامل روان‌شناختی نیز می‌توانند در ایجاد آن نقش داشته باشند. بررسی دقیق و جامع برای رسیدن به تشخیص صحیح ضروری است.

دیسپارونی (درد هنگام نزدیکی) می‌تواند ناشی از خشکی واژن (که اغلب در دوران پیرامنوپوز رخ می‌دهد)، واژینیسموس، ولوودینیا، آندومتریوز، اختلال عملکرد کف لگن، یا عفونت‌ها باشد. هر کدام از این موارد درمان اختصاصی دارند و همگی قابل رسیدگی هستند — این یک نگرانی پزشکی واقعی است و نه چیزی که باید به سادگی تحمل شود.

بررسی شامل شرح حال دقیق، معاینه زنان، سونوگرافی ترانس‌واژینال، غربالگری هورمونی و عفونی، و گاهی MRI است. در صورت شک به آندومتریوز، لاپاروسکوپی تشخیصی ممکن است توصیه شود.

ولوودینیا درد مزمن و بدون علت مشخص در ناحیه ولو است که سه ماه یا بیشتر ادامه دارد و علت قابل شناسایی واضحی ندارد. این یک بیماری واقعی و شناخته‌شده است — نه یک توهم. با ترکیبی از درمان‌های موضعی، فیزیوتراپی کف لگن و گاهی دارودرمانی مدیریت می‌شود.

نه لزوماً. بیماری‌های روده (IBS، یبوست)، مشکلات اسکلتی-عضلانی، اختلالات ادراری، و عوامل روان‌شناختی همگی می‌توانند موجب درد لگن شوند. رویکرد چندتخصصی — که گاهی شامل فیزیوتراپی و مدیریت درد می‌شود — بهترین نتایج را به همراه دارد.