مدیریت سقط مکرر

سقط مکرر به سه یا بیشتر از سه از دست دادن متوالی بارداری پیش از هفته 24 اطلاق می‌شود. برخی متخصصان پس از دو سقط، به‌ویژه در زنان مسن‌تر یا در صورت وجود عوامل خطر مشخص، بررسی را آغاز می‌کنند. این وضعیت تقریباً 1% از زوج‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علل قابل‌شناسایی شامل ناهنجاری‌های کروموزومی در جنین یا والدین، ناهنجاری‌های رحمی (سپتوم، فیبروم رحم، پولیپ، سندرم آشرمن)، سندرم آنتی‌فسفولیپید (اختلال انعقادی)، و بیماری تیروئید است. در تا 50% از موارد، با وجود بررسی‌های جامع، علت مشخصی یافت نمی‌شود.

بررسی جامع شامل کاریوتایپینگ هر دو همسر، ارزیابی رحم (هیستروسکوپی، سونوگرافی سه‌بعدی یا MRI)، آزمایش آنتی‌بادی‌های آنتی‌فسفولیپید و سایر آزمون‌های انعقادی، آزمون عملکرد تیروئید، و در موارد انتخابی آزمایش سلول‌های NK است.

درمان بر اساس علت تنظیم می‌شود: سندرم آنتی‌فسفولیپید با آسپیرین و هپارین با وزن مولکولی پایین مدیریت می‌شود؛ ناهنجاری‌های رحمی به‌صورت جراحی اصلاح می‌گردند؛ بیماری تیروئید به‌صورت دارویی درمان می‌شود؛ مشکلات کروموزومی ممکن است پیشنهاد PGT همراه با IVF (لقاح آزمایشگاهی) را مطرح کند. مکمل پروژسترون در ابتدای بارداری نیز در برخی زنان خطر سقط را کاهش می‌دهد.

حتی بدون یافتن علت و بدون درمان، تقریباً 65 تا 70% از زوج‌های مبتلا به سقط مکرر به بارداری موفق دست می‌یابند. با درمان علل قابل‌شناسایی، نتایج به‌طور چشمگیری بهتر است. حمایت عاطفی و پایش تخصصی در طول بارداری‌های بعدی بخش مهمی از مراقبت به شمار می‌رود.